13 maart 2020

De lockdown is net afgekondigd. Het leven verandert drastisch, ook voor mij, als arts en coach. Gemaakte afspraken vallen weg of veranderen in online sessies. Mijn werk als arbeidsarts switcht bruusk van live onderzoeken naar virtuele teleconsulten en skypemeetings.

Van live naar virtueel

Het is vreemd om als arts geen fysiek onderzoek te kunnen doen. Om als coach geen oogcontact te kunnen maken en de non-verbale communicatie niet te kunnen ervaren. En toch… ook dit went.

In de teleconsulten beluister ik het verhaal van de patiënt en probeer ik een inschatting te maken van de arbeidsgeschiktheid na ziekte. Ik tracht een advies te geven over werkhervatting, informeer bij zwangerschap, enzovoort. In de online coachings stel ik vragen, gaan we aan de slag met oefeningen en bouwen we verder op wat er is en hoe dit te versterken.

Zorgen en dankbaarheid

Maar minstens even belangrijk zijn de vragen: ‘Hoe ga jij om met de lockdown? Lukt het met de kinderen? Gaat het op je werk?’. En dan komen de verhalen, de zorgen, de angsten, of net de welgekomen rust omdat het leven wat stilgevallen is.

Wat me opvalt is de kracht van mensen, hun discipline ook. En tegelijkertijd maak ik me zorgen. Over de zorgverleners die nu op adrenaline leven en hun lichaam niet meer lijken te voelen, die onvermoeibaar doorgaan en thuis uitgeput in de zetel ploffen. Over de ouders met jonge kinderen die noodgedwongen telewerk combineren met opvoeden en helpen met het schoolwerk. Over de pubers, die het na 8 weken helemaal gehad hebben met de quarantaine en snakken naar écht contact met hun vrienden.

‘Ik voel me zo onrustig, dokter’ is een meer dan eens uitgesproken zucht. En tegelijk voel ik veel dankbaarheid. Voor het luisterend oor dat ik kan bieden, de tijd die ik help vrijmaken om even te ventileren. En meer dan ooit kan ikzelf ook alleen maar dankbaar zijn, voor het privilege al die rollen te kunnen en mogen opnemen. Als coach, als arts, als mama, partner, dochter en vriendin.